Had ik maar één zo’n oog als dat van Ton Mosheuvel, denk ik wel eens als ik zijn foto’s bekijk. Hoe kan het dat dergelijke taferelen mij nooit opvallen? En hoe krijgt hij die zo mooi in beeld? Het gebeurt te vaak om van geluk te kunnen spreken. Nee, het is talent. Een talent waarmee hij mensen op een bijzonder moment vangt. Individuen in de menigte. Een bevroren wereld, zoals die zich even heeft voorgedaan. Hup, verder gaan ze weer. Verder met hun alledaagse dingen. Niet wetend dat Ton Mosheuvel er iets moois van heeft gemaakt.

Rob van Olm